Ás veces dáme por pensar

Artigo publicado na versión en papel de Sermos Galiza o 5 de outubro de 2017.

Ás veces dáme por pensar no meu corpo espido, aberto en canal exhibicionista, exposto na impersoal cuadratura dun escaparate de neon, fragmentado en evocadoras porcións que rin nos dentes dun código de barras ou na provocación dunha etiqueta suxestiva evadida dunha mente subversiva.

Do meu corpo todo custa e nada vale.

Penduran suspensos na vertixe dos vidros transparentes en colgadoiros celofán retallos do meu corpo de oferta perpetua, como a mazá condenou naquela orixinal trabada adámica.

As rúas espellan peitos de ocasión, retratan uñas de saldo, refractan beizos de rebaixas, reflicten ventres planos atemporais de últimas oportunidades, fragmentos espurios cos que disfrazaren corpos perfectos e unívocos, nunca satisfeitos.

E os nosos ventres sempre en portada, teimuda e lucrativamente cotizando á alza, canda as nosas voces en alerta máxima, censurando discursos políticos que danzan acompasados de normativas reaccionarias e adoutrinamentos relixiosos retrógrados que queren oficializar con rango de lei que sexa o patriarcado quen continúe a decidir por nós cando sermos nais, impóndonos a maternidade como obriga máis aló dunha opción individual que pode ser acollida –e escollida– orgánica e bioloxicamente.

Ventres impedidos de escolleren desde principios e valores equitativos de mercado e de clase, segundo poidan pisar cálido parqué ou fríxido terrazo, sometidos a condición monetaria por diante que fiscaliza a decisión de (non) parir e pon en risco a vida das mulleres.

A lei do mercado de compra venda depreda con tal nivel de agresividade que mesmo volve translúcida ou opaca a linguaxe ao redor dos nosos corpos para o autoengano. O importante é manter a intensa necesidade mercantil na sociedade, mesmo se é preciso xerar abuso e desamparo, submisión e explotación ben camuflada en discursos protectores de pseudodereitos.

Os escaparates mudan cada tempada á procura de novas pantallas de atención e agora os ventres tamén mudan de anuncio engaiolador.

Chega á moda capitalista e ultraliberal a quenda dos ventres de alugueiro, porque non todo pode venderse na primeira campaña publicitaria, de aí que para que o negocio asegure un balance positivo, á maior brevidade posíbel, nada máis certeiro que a blindaxe dun hipotético aval social, cualificado e certificado na tramitación dunha Iniciativa Lexislativa Popular nas cortes españolas que permita legalizar o que se dá en denominar pública –que non popularmente– xestación subrogada, eufemismo de ben difícil explicación para a meirande parte da poboación.

O patriarcado segue a nos inocular o rol que nos debe (pre)ocupar ás mulleres desde aquela inmemorial sentenza bíblica que no condenou a parir submisas e con dor. Mais hoxe, seres humanos bípedos e pensantes, estamos en condicións de acreditar que ter unha crianza biolóxica non é necesidade nin dereito dunha parte, e aínda menos é unha obriga doutra.

Legalizar os ventres de alugueiro é amparar a compra do corpo e da saúde dunha muller, que se sente obrigada a o aceptar maiormente por necesidade económica, e dunha vida humana da que aquela se desprenderá ao parir, como se este acontecemento de risco físico e psicolóxico e mais o tempo precedente de nove meses non tivese máis valor que o de dar o cambio da volta dunha simple transación económica.

Ás veces dáme por pensar nos nosos ventres como moedas de cambio dun reiterado modelo de capas de subalternidade que teima en entender a muller e o seu corpo como obxecto vulnerábel e dependente da praxe do tanto tes, tanto vales.

Ás veces dáme por pensar que os ventres das mulleres valen tanto que non hai cartos que os paguen porque nin o seu corpo nin a súa vontade están en venda.

Esta entrada foi publicada en As miñas opinións nos medios e etiquetada , . Garda a ligazón permanente.