Fin de curso

Artigo publicado na versión en papel de Sermos Galiza o 13 de xullo de 2017.

Rematou para unha boa parte do alumnado o curso escolar, que se retomará, para a outra e mais o profesorado, coa entrada de setembro.

A avaliación que asinaba a Administración educativa cada fin de curso pretendía afacernos á desaparición de escolas unitarias, fundamentais na vida do medio rural; á supresión de unidades en centros públicos ao tempo que se incrementan concertos co ensino privado; á anulación directa de prazas docentes que de súpeto se vían desprazados ou suprimidos no seu destino ou á eliminación indiscriminada de prazas de persoal específico para o atendemento de alumnado con necesidades educativas especiais.

Mais a capacidade de nos sorprender non acabou aínda e a consellaría suma un novo desgaste ao ensino público ao pechar centros enteiros, unilateralmente, sen talante de diólogo nin democrático.

Non é novo este proceder de costas ao pobo galego, anulando valores de diálogo e convivencia que apenas son predicados na teoría das roldas de prensa e mais na literatura legal.

Lembramos ben nesta fin de curso, novamente convulsa e ofensiva socialmente, todo o calculado proceso de desbaratamento da lingua galega na escola, desde 2010, organizado e promovido desde a máxima entidade protectora que debera ser a propia Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.

Rematado o período de avaliación ordinaria escolar, a Consellaría segue infrinxindo o mandato do Decreto 79/2010 que obriga na súa disposición adicional quinta a avaliar os resultados derivados da aplicación deste decreto.

Esta carencia impide avaliar colectivamente o cumprimento dos artigos 6.1e 7.1 que compromete a adquisición da competencia lingüística propia da etapa e do nivel nas dúas linguas oficiais de Galicia, que é o mesmo que garantir o desenvolvemento comunicativo en galego e castelán -na oralidade, na escrita, na lectura e na comprensión- na fin da educación obrigatoria.

Moitas familias temos xa formalizada, nesta altura de xullo, a matrícula escolar das nosas fillas e fillos. Asemade, dispoñemos da relación de libros de texto e material didáctico impreso para o novo curso.

Cómpre tirarmos as nosas propias conclusións á vista de cal é a relación expositiva ás linguas oficiais na formación intelectual do noso alumnado para asegurar a correcta adquisición.

Nun curso de gran diversificacion de materias para o alumnado como é 4º ESO, que marca a fin da etapa de escolaridade obrigatoria, o actual decreto que regula a presenza das linguas no ensino permite que nalgún itinerario o galego teña unha presenza de 6 horas semanais (3 de Lingua e Literatura Galega e outras 3 de Xeografía e Historia) dun total de 32 horas á semana.

Atendendo (de forma optimista) á impartición da materia de Inglés nesta mesma lingua nun total de 3 horas, fican un total de 23 horas en castelán para o espazo comunicativo de aprendizaxe. Mais en caso de escoller unha segunda lingua estranxeira como optativa, o cómputo de docencia en castelán sería de 20 horas semanalmente.

Ben é certo que poderiamos agardar que a inspección educativa verificase a aplicación do Proxecto Lingüístico de Centro como ferramenta equilibradora, coas cativas marxes de que dispoñen á vista da peculiar interpretación sociolingüística da consellaría, mais a observación desta listaxe de material educativo e da praxe lingüística diaria, curso a curso, confirma o papel secundario do galego como lingua viva, de proximidade, para a aprendizaxe de calquera outra competencia.

Fica, pois, entre interrogantes o cumprimento dos principios do decreto:

1. Garantía da adquisición dunha competencia en igualdade nas dúas linguas oficiais de Galicia.

2. Garantía do máximo equilibrio posible nas horas semanais e nas materias impartidas nas dúas linguas oficiais de Galicia, co obxectivo de asegurar a adquisición da competencia en igualdade nelas.

O tempo de experimentación está máis que superado. Os resultados positivos continúan sen chegar. E mentres tanto, que facer? Confiarse á paciencia? Pois si. Porque como di o noso veciño senegalego Cheikh Fayé “a paciencia non é sentar a esperar”.

Esta entrada foi publicada en As miñas opinións nos medios, Ensino, Lingua e etiquetada , . Garda a ligazón permanente.