Guitiriz: presentación de Labrego con algo de poeta, o sábado 10 de setembro

14102546_970133576442004_553727431687442907_n

Publicado en Actos públicos | Etiquetado , , , , , , , , , , | Deixa un comentario

Paréntese do agosto que volve

Volve13988615_10206430107819356_1683969647_n a miña paréntese festiva familiar materna do 15 de agosto e no especial das festas que edita La Voz de Galicia convidáronme a escribir lembrando. Nai xa o ten encartado para a artesa do seu arquivo filial. Os pregues do tempo nas palabras. Nai.

Emoción, esa é a palabra que concreta o conxunto de sensacións e vivencias que a lembranza fai renacer nas vésperas de cada 15 de agosto.

Unha emoción infantil que soñaba coa chegada das atraccións á contorna da praza do empalme, sempre en agarda por aquela novidade mecánica que só había caducar con outra sorpresa no ano seguinte, e medraba sen parar desde aquel primeiro minuto en que as luces de cores coroaban a praza, ao tempo que estrelaban o ceo da Avenida de Fisterra, columna vertebral da vila, nunha ilusión alcanzábel aos ollos da veciñanza e dos convidados durante catro días de festa culinaria familiar diúrna, prorrogada contra a noitiña no feliz baile da mecha infantil.

Unha emoción que terciou en desinhibidas expectativas propias da adolescencia arroupadas con ansias pendentes de descubrir. Poñer a punto a roupa de estrea para a festa, combinar plans de encontro coas amizades, negociar horarios de retorno á casa na habitual porfía familiar negociadora coas agullas do reloxo até conseguir ficar á desfeita do baile, facilitar a conversa cos convidados para ir arrecadando o capital preciso para os gastos da ocasión e prever a resposta á pregunta que a noite ensaiaba para o contacto secreto dos corpos:

Bailas?

Toda a emoción previa iniciaba o seu camiño no latexo do corazón en alerta co estoupido da primeira bomba de palenque na primeiriña hora da mañá do 15 de agosto, a proba inauguradora irrefutábel da festa, que se renovaría en ducias de ocasións marcando os tempos ao destronado reloxo de horario rutineiro.

As bombas da saída da misa repinicaban facendo eco da fortaleza da casa veciña responsábel da función, nun preludio sonoro da sesión vermú en que as músicas e as voces do pasodobre ou do merengue convidaban o rebumbio interxeracional nun contorno de sorrisos alegres afanados no necesario ensaio para a noite que, aos ollos de nena, semellaba non ter fin, mais, aos da adolescente e moza, parecían roubarlle minutos ou horas a medida que avanzaban os días da festa.

Días de festa en sesión continua e despreocupada que, no entanto, implicaban un esforzo engadido nas mans do traballo da casa da avoa Mercedes, sempre atenta ao trafegar incansábel de xente no mostrador da carnicería e anfitrioa animosa e afectiva da xuntanza familiar no comedor de castiñeiro, onde hoxe é inevitábel contar ausencias que levedan as lembranzas familiares ao redor dos arrecendos dos xantares que abrazaban as ceas, arrolados no cruce de conversas intermitentemente interrompidas polas corenta cantadas cabalo á mesa.

O tempo vaise, mais tamén volta a nós como unha paréntese reincidente, felizmente, á nosa memoria individual e familiar cada 15 de agosto para nos lembrar quen somos e que pasos transitamos canda os nosos para volvermos, en fin, á emoción do que fomos.

Publicado en As miñas opinións nos medios | Etiquetado , | Deixa un comentario

Vídeo sobre Cultura en Irmandade‬ e Libros en Irmandade

FunFoto vídeo Mercedes Queixas convidada pola Deputación da Coruña para compartir que significa para min a ‪#‎CulturaenIrmandade‬ e os ‪#‎LibrosenIrmandade‬ en formato de vídeo.

Agradezo moito o interese pola miña opinión, ao tempo que vos convido a ver o resultado aquí.

Publicado en Audiovisual, Entrevistas | Etiquetado , , | Deixa un comentario

Todo o que queda é o amor

ArtigoAgustín Fernández Paz publicado na versión dixital do Sermos Galiza o 13 de xullo. A versión orixinal pode verse aquí.

“Escribo hoxe cunha estraña e tensa friaxe nos dedos sabendo, benquerido Agustín, que será este o primeiro monólogo co que debo aprender a medir un novo tempo gobernado pola túa ausencia física en calquera encontro agardado, polo non recepción dun novo correo en negriña na caixa de entrada ou dun novo bocado na conversa de whatsapp detida xa para sempre e que remata cun teu “Apertas para os catro”. Tampouco o 986 … … me volverá a túa voz afábel, a túa conversa amena, locuaz, serena, cómplice, animosa, alentadora, observadora e criticamente analítica ante tantas preocupacións e ansias compartidas.

Deberemos aprender a administrar o silencio, sempre xa a estrañar a resposta aos nosos interrogantes. Que pensaría Agustín? Como respondería Agustín?

Mais a palabra de Agustín Fernández Paz ficou sementada en máis de 60 obras literarias, nomeadamente de narrativa infantil e xuvenil, mais tamén como pioneiro pensador e analista ao redor da imprescindíbel dinamización e animación á lectura ou como vertebrador de referenciais propostas e proxectos de normalización e planificación lingüística no ensino, que tanta luz deitaron nas nosas aprendizaxes até o 2010, en que as sombras oficiais pairaron arteiramente para involucionaren o necesario proceso de normalización do galego.

A túa voz afouta e insubornábel, inquebrantábel militante na ética, galego comprometido cos valores humanos universais, escritor consciente da súa centralidade no mundo desde Vilalba, Vigo e a Galiza toda, mestre das novas xeracións de escritoras e escritores, defensor da práctica real do consenso, amigo sempre xeneroso, fica en nós a través da túa práctica exemplar recollida nunha entrega á escrita que rachou os marcos invisibilizadores da literatura infantoxuvenil galega, como un xénero literario maior, vestido de gala.

Velaquí o reto persoal alcanzado: converter, a contrafío, en realidade visíbel, tanxíbel e veraz unha literatura infantoxuvenil propia, contada para o mundo en galego, contada desde nós, mais con vocación de universalidade.

Porque ti, amigo benquerido e admirado mestre, arrombaches a diglosia errática e paralizante e aceptaches, sen prexuízos, a lingua propia, o galego, para nos guiares por multitude de viaxes reais e imaxinarias, itinerarios trazados en presente, pasado e futuro, da man de personaxes novos e adultos, mesmo daquelas que semellan non existiren.

Na obra narrativa de Agustín, unha sensibilidade exquisita provocou que as mulleres, as mozas e as nenas tamén se convertesen en personaxes activas e heroínas desenmascadoras merecentes do primeiro plano do relato, nunha evidente aposta metonímica pola agardada igualdade tamén de xénero na que acreditabas.

O escritor máis lido, recoñecido e querido polo lectorado, traducido a linguas próximas e afastadas de nós, gráfica, cultural e xeograficamente, que moi pronto chegará aos 100.000 exemplares vendidos da súa obra Cartas de inverno e será celebrado cunha edición especial pola Editorial Xerais, tense convertido para as profesionais da docencia nun referente do proceso de formación lectora das novas xeracións.

O escritor máis premiado, dentro e fóra do país, actual candidato ao Premio Nobel, a instancias da AELG, nunca cedeu ao seu natural centro de gravidade espazotemporal e o humanismo, a dignidade e certa modesta humildade, que apenas acae naturalmente ás máis grandes persoas, sempre bailada nos acordes dun sorriso sincero e de expresións retranqueiras, presidiron as formas e os xestos dunha personalidade coherente e de convicción asentada nuns sólidos principios morais que nos contaxiaba.

Por tanto e por todo te queriamos e admirabamos. Cada unha de nós estrañarate desde unha ou varias facetas do teu universo persoal e creativo, cada unha de nós medirá a quilométrica ausencia debullando os fíos da memoria aprendida canda ti e ao teu paso.

Ficamos tocas sen esa man amiga que nos axudaba a mediar na descuberta da lectura á infancia e á mocidade. Ficamos orfas sen as túas palabras de ánimo resistente e sempre construtivo ante o declive da nosa lingua amparado con rango de legalidade oficial.

O loito pola perda dun grande escritor de noso ha procurar o alivio na lectura das túas páxinas, ao tomaren as nosas mans as palabras de Sara, Branca, Beatriz, Marta, Daniela, Alba, Zeralda, Brenda, Diana, Clara, Khoedi, Raquel e de tantos outros ecos nados de ti para nós.

Visitaremos o noso álbum de lembranzas persoais, esa necesaria aperta das palabras que agroman para trascender e confirmar a honra da túa compaña amiga.

Deica a próxima parada de reencontro, meu admirado amigo e profesor!

Grazas por estares sempre tan perto para nos aprenderes que todo o que queda é o amor!

Publicado en As miñas opinións nos medios | Etiquetado , | Deixa un comentario

Entrevista no Zig-zag da Televisión de Galicia sobre De pergamiños, follas voandeiras e libros ao .gal

EntrevistaMercedes Queixas De pergamiños... realizada para o programa Zig-zag da Televisión de Galicia, publicada o 13 de xuño na web da TVG:

De pergamiños, follas voandeiras e libros ao.gal. Este é o título que Mercedes Queixas escolleu para o seu novo ensaio, que subtitula “Breve historia da literatura galega”. Esta obra tenta explicar o proceso literario en relación co tempo no que se produce e recoñecer as voces silenciadas por prexuízos históricos.”

A entrevista pode verse aquí.

Publicado en As miñas opinións nos medios, Entrevistas | Etiquetado , , | Comentarios desactivados en Entrevista no Zig-zag da Televisión de Galicia sobre De pergamiños, follas voandeiras e libros ao .gal

“Eu son Manuel María, labrego con algo de poeta”

Texto publicado na versión en papel do semanario Sermos Galiza que saiu á rúa o 9 de xuño de 2016. Foi recollido tamén na Editorial Galaxia:

A multicelebración da festa da palabra que espellou o Día das Letras Galegas de 2016, asemade efeméride anual de lembranza común das Irmandades da Fala e de Castelao, antecedentes referenciais simbólicos na construción de Manuel María, veu ratificar e renovar a actualidade do círculo de afectos entre o Home-Poeta e o pobo galego.

O epicentro do 17 de maio recolleu a sucesión de ondas expansivas que a sociedade promoveu para convocar a memoria literaria e vital de Manuel María, amplificado na boca do pobo que tanto amou.

O impecábel labor da Fundación Manuel María de Estudos Galegos mantivo vivo o legado do autor na Casa de Hortas natal desde a perda física e continuará a ser a xanela que nos abra a un novo día de descuberta primeiriza ou de reencontro procurado co universo de Manuel María, co autor dunha das obras de maior entidade da segunda metade do século XX; co erudito, home de letras e artes, que procura a adaptación do seu discurso a todos os públicos, facendo transitar, para concluír no horizonte da lectura, a madurez e a infancia, a función referencial e didáctica, a ética e a estética.

O tempo creativo de Manuel María prolóngase ao longo de cincuenta e catro anos, entre 1950 e 2004. Neste medio século cumprido asina máis dun centro de obras, máis da metade de corte poético, completando o catálogo autorial con obras narrativas, dramatúrxicas, ensaísticas e de prosa xornalística, o que o converte no autor máis prolífico da historia da literatura galega.

OManuel María Mercedes Queixas completo portada conxunto desta monumental obra, así como a implicación social e política nos seus diferentes ciclos vitais, converten a Manuel María nun referente intelectual galego da segunda metade do século XX.

Este novo capítulo biográfico de oportunidade para o reencontro con Manuel María, coa perspectiva do tempo transcorrido e a responsabilidade de dalo a coñecer ás novas xeracións, actualiza a necesidade da súa lectura, análise e interpretación, máis aló de preconceptos extraliterarios que tentaron velalo en opcións literarias simplificadoras.

A polivalencia de temas, rexistros, estéticas e destinatarios debuxan neste incomparábel corpus literario unha fraga autóctona onde sedimentaron as palabras como petróglifos, pois nel o autor radiografía o pulso da escrita contra a morte do individuo, mais tamén do colectivo, en tempo e espazo que o autor presentía en retroceso, a esmorecer na cartografía da biodiversidade global, desde a Casa de Hortas até a Galiza toda.

A autenticidade da obra do poeta, do escritor, reside na aproximación á rede temática de interese universal como o amor, a morte, a nostalxia, a paisaxe, o intimismo, a metafísica, a relixiosidade, o ecoloxismo, a emigración, o humor, mais tamén no recoñecemento da súa entrega comprometida na defensa incondicional dos valores individuais e colectivos da súa xente, como voz dos silentes e das expatriadas, na dignificación da lingua galega para a súa imprescindíbel normalización e da cultura que nos constrúe con personalidade propia.

O país habita a súa obra, é imposíbel comprender unha sen o outro. Home e poeta ao redor do mesmo centro de gravidade: a Terra. O Ser.

Unha obra literaria que medra en harmónica simbiose cunha actitude vital consecuente e firme nos seus principios nacionalistas galegos, constrúe o relato deste libro, Labrego con algo de poeta. Biografía de Manuel María, que quere ser, de principio a fin, homenaxe agradecida a quen partillou tanto amor á casa, á tribo, ao país, á historia, á cultura, á literatura e á lingua galega.

Publicado en As miñas opinións nos medios, Creación propia | Etiquetado , , , , | Comentarios desactivados en “Eu son Manuel María, labrego con algo de poeta”

Vilalba: charla-presentación de Labrego con algo de poeta, o venres 17 ás 20 h.

13343139_1302234059790968_3280098191387364512_n

Publicado en Actos públicos | Etiquetado , , , , , , , | Comentarios desactivados en Vilalba: charla-presentación de Labrego con algo de poeta, o venres 17 ás 20 h.

Noia: “Eu son esta terra e esta auga”, charla na lembranza de Manuel María, o luns 30 ás 20:30 h.

13335343_10205974380466457_1345237898_n

Publicado en Actos públicos | Etiquetado , , , , | Comentarios desactivados en Noia: “Eu son esta terra e esta auga”, charla na lembranza de Manuel María, o luns 30 ás 20:30 h.

Ollares en Manuel María

Reportaxe-entrevista de Xermán Hermida para Cultura Galega, publicada o 20 de maio de 2016. A versión orixinal pode consultarse aquí.

Mercedes Queixas preparou este Día das Letras dun xeito intenso. Esta filóloga foi a encargada de elaborar para Galaxia a biografía de Manuel María que a editora publicou este ano. Un traballo complicado que debe lidar cun personaxe aínda vivo na memoria popular e que a autora non dubida en marcar como “un referente literario” da segunda metade do século XX.

A Editorial Galaxia acaba de tirar á luz Labrego con algo de poeta, a biografía sobre o autor homenaxeado no Día das Letras este ano. No libro, Mercedes Queixas desenvolveu un traballo complexo co que tenta dar conta dunha obra inxente e dunha vida intensa. O feito de se enfrontar a un persoeiro aínda vivo na memoria e na sociedade galega supuxo, segundo, recoñece a autora un factor de complexidade engadido a este labor. “A verdade é que me resultou moito máis cómodo, doado, accesible e tranquilizador abordar biografías como a que no seu día elaborei sobre Sarmiento. Nese caso púidenme centrar en analizar o personaxe a partir da súa obra, de estudos e de investigacións varias. No caso de Manuel María había bastantes retos. Cando me propuxeron desde Galaxia enfrontar unha biografía breve e divulgativa parecíanme palabras moi atinadas pero que tamén facían moi difícil abranguer un fenómeno como é Manuel María”.

Retos de vida, obra e proximidade
Como principais desafíos neste traballo, a autora apunta que “é autor dunha obra monumental, difícil de abranguer cando se quere facer unha exposición precisa e breve. Ao tempo é un escritor que viviu de xeito moi activo e intenso todos os seus ciclos vitais. Entón traballar o escritor implica tamén traballar o home do seu tempo. E segundo vas vendo a construción da súa obra ao longo de cincuenta e catro anos tamén ves o proceso de construción e deconstrución do país, e para alén, do Estado e do contexto internacional. Entón é difícil prescindir de partes porque non daría un perfil completo”.

A estes súmase aínda outro reto. “Manuel María é sentido desde o presente. Aínda se considera un compañeiro de viaxe, segue a estar moi preto. Semella que a súa voz segue a soar grave, a súa mirada clara, o seu sorriso fresco, a súa xenerosidade, fan que semelle que non se nos foi de todo. E isto limita porque dá a impresión de que non hai abonda perspectiva para nos distanciar. Penso que o problema se pode superar porque a súa obra é atemporal. Aínda que se elaborase décadas atrás, a súa observación da realidade e a súa análise seguen a estar vixentes”. Por se fose pouco, o propio feito da autora ter tratado intimamente o homenaxeado complica aínda máis o proceso de escrita. “Tamén é difícil falar de alguén tan próximo, especialmente no meu caso porque tiven a fortuna e o luxo de o ter coñecido e tratado, sobre todo no final da súa vida. Entón eu tiña o medo de non ser quen de vencer a subxectividade e a proximidade física e emocional. Para paliar isto valinme da voz coral na biografía, busquei outras voces que testemuñasen desde a primeira persoa como partillaron con el momentos diferentes”, explica.

Obra que é vida
A estreita relación entre o traballo e o percurso biográfico no autor preséntase como unha das ideas focais da análise que realizou Queixas. “Temos que ratificar esta idea. Manuel María era un comunicador nato. Tiña a necesidade de transmitir e de contar o que observaba e o que valoraba, e a escrita foi sempre o seu espazo natural de comunicación. Canto máis o leo máis me ratifico na idea de que o seu é un binomio perfecto entre escritor e home. Ler a súa obra é ler a súa vida, hai unha simbiose perfecta. Era moi transparente e os seus principios están claramente definidos na execución da palabra”. Isto facilita que “cando falo del apóiome na súa obra para explicar en que momento da súa vida estamos. Por iso participo da idea de que hai que o ler, máis do que falar sobre el”. Esta perspectiva emparenta en boa medida a Manuel María con formas narrativas propias de Internet como os diarios en liña ou os blogs. “Penso que foi un pioneiro nesta vinculación, neste entender a vida e a obra, a paixón pola palabra, como unha relación íntima de vasos comunicantes. A min mesmo acontécenme cousas no día a día e véñenme á cabeza fragmentos das súas obras. Semella que o seu traballo, esa visión súa de alguén que camiña día a día a pensar na vida e na escrita, quedou aí para o traer á nosa realidade”.

O xornalista
Como achados que realizou na súa pescuda sobre o personaxe, Queixas apunta que “como lectora descubrín sobre todo o xornalista. O xornalismo cultural ao que lle dedicou boa parte da súa vida paréceme dunha mestría e dun dominio que está aínda pendente de analizar, tanto pola expresividade e o estilo tan persoal que manexa como pola diversidade temática. E tamén por esa ansia de apreixar coa palabra os lugares que, se ben está presente en toda a súa obra, percíbese con máis claridade na prosa xornalística. A metáfora do camiñante que el empregaba, a idea de camiñar para coñecer os lugares, vese claramente nestes artigos, que tamén amosan a súa xenerosidade, o xeito no que comparte o que sabe, o que descobre e o que olla. Non o garda como un intelectual nas alturas, que sobrevoa a actualidade de xeito abstracto, quere voltarlle todo ao pobo”.

A pegada humana
Esa relación que o autor mantivo ao longo de toda a vida coa súa sociedade non foi en absoluto unidireccional. Tanto nas súa investigación, como no periplo de presentacións da biografía, Queixas confirmou “a intensa empatía do pobo con Manuel María. Nas charlas que estou a dar, en todos os lugares atopo xente que estivo con el, que participou nalgún encontro ou que o contactou. E esas charlas fanse xeitos de traelo de volta ao presente. Son moi emocionantes as mostras de cariño, de afecto e de gratitude que moita xente sinte cara a el. Estivo en todos os lugares aos que foi chamado, para compartir calquera momento de defensa do país, xa fosen recitais, pregóns, colaboracións publicacións escolares ou eventos de todo tipo. E agora todo o mundo sinte gratitude cara a el, isto é moi emotivo. Para min é un referente, moi poucas persoas son quen de conciliar e de unir como el”.
A música tivo un importante papel na popularidade que acadou a obra de Manuel María. As versións que Suso Vaamonde ou Fuxan os ventos fixeron dos seus temas popularizaron algúns versos mesmo alén do propio autor. “A música está permanentemente ligada á súa poesía. Estou a comprobar como moitas persoas pensaban que cancións que cantaban como O carro ou O aradiño de pau, así como moitas que interpretaron Fuxan os Ventos eran populares, e agora descobren que eran poemas del”, explica Queixas

A humanidade da anécdota
O percurso vital do poeta chairego está, como non, salpicado de anécdotas de todo tipo. “Sempre descobres anécdotas que configuran o perfil que eu coñecín, o dunha persoa aberta que gusta dos amigos, da conversa, de estar rodeado de xente. Alguén dunha enorme sinxeleza e humanidade, e cunha formación realmente erudita”, lembra Mercedes Queixas. Como detalles, a autora apunta como “é curioso descubrir que unha persoa como el que sempre quixo camiñar e viaxar lle tiña pánico ao avión. Ou que alguén que admiraba tanto o mar e os ríos nunca foi quen de se meter no mar. Todos os detalles que descobres ratifícanche unha personalidade que explica que fose querido por todo o mundo”.

Tamén descoñecemento
Malia a popularidade que acadou e que aínda conserva, Queixas considera que está aínda pendente de coñecer o autor en toda a súa complexidade. “Aínda que moi coñecido, é tamén un autor moi descoñecido porque non é un só escritor. En cen títulos evolúe e abrangue temáticas das máis comúns a outra que son propias dun tempo, de circunstancias ou das necesidades que ten que atender”. Do mesmo xeito, advirte de que durante anos existiron prexuízos á hora de analizar o seu traballo. “Moitas veces tentouse xulgalo como poeta popular ou rural, cun certo aire despectivo, e non debemos esquecer que era unha persoa moi culta. Aí está o ronsel de conferencias que impartiu, que abranguen todo tipo de temáticas”. Do mesmo xeito salienta que “a súa linguaxe está moi ben traballada, era un mestre coñecedor do idioma”.
Encol dese relativo descoñecemento que aínda paira sobre o autor, Queixas apunta que “ten certa explicación porque tivo problemas para publicar algúns os seus libros aquí, e moitos saíron á luz grazas á colaboración económica da emigración. Atopamos obras editadas en Madrid, Porto, Barakaldo, Barcelona, Zurich ou Caracas porque aquí nin a censura nin a intelectualidade oficial do momento as consideraban como de preferencia. No entanto esa forza do pobo conseguiu que esa obra vise a luz, pero a difusión nestas circunstancias foi sempre máis limitada ou restrinxida”.

O Día das Letras
A celebración deste Día das Letras preséntase, ao seu ver como unha oportunidade única para superar as visións parciais sobre o chairego. “O tempo todo o cura, a perspectiva e o horizonte temporal coloca as persoas e as obras no seu debido lugar. A valoración da súa obra non sempre estivo exenta de prexuízos e preconceptos extraliterarios que penso que agora van ir caendo. A obra supera toda ficción que se puidese inventar arredor do seu traballo biográfico ou literario. Penso que este 17 de Maio, que está a se vivir cunha intensidade de verdadeira Festa das Letras Galegas que non se lembra desde o ano de Lois Pereiro, servirá para lle abrir as portas de xeito transparente a unha obra monumental como non hai outra na historia da literatura galega e a un referente literario da segunda metade do século XX como seguramente tampouco hai outro”, sinala.

“Penso que este ano valerá para o relanzar, para que moitas persoas abran os seus libros e descubran un Manuel María que non coñecían. O que sabía da poesía infantil e xuvenil vai descubrir o inmenso poeta amoroso. O que coñecía o paisaxista atopará o poeta que usou a palabra como expresión de compromiso político e de combate. O que seguía a súa vertente máis crítica e retranqueira dará co poeta introspectivo e existencialista. E o que non coñeza o narrador, o ensaísta ou o dramaturgo tamén o atopará”, advirte.
Como resumo sobre o homenaxeado, Queixas salienta que se trata “dun traballador incansable da palabra é resulta imposible botar conta das horas que Manuel María nos dedicou da súa vida. É un autor que hai que ler, a grande descuberta deste ano, o grande reto é que nos fican abertas as portas a unha obra e todos imos entrar. Cómpre insistir na importancia do traballo que está a facer a Fundación Manuel María e a Casa Museo, que van conseguir que Manuel María non desapareza definitivamente como acontece ás veces coa celebración do Día das Letras, que semella o certificado de defunción definitivo do autor”.

Publicado en Entrevistas | Etiquetado , , | Comentarios desactivados en Ollares en Manuel María

Eu son desta terra e desta auga, intervención para a II Xornada do Día das Letras Galegas (maio de 2016)

“Eu son desta terra e desta auga” é o título da miña intervención gravada previamente para a II Xornada do Día das Letras Galegas, celebrada na Casa-Museo Manuel María o 7 de maio de 2016, pola Secretaría Xeral de Política Lingüística e o Centro Autonómico de Formación e Innovación.

Publicado en Audiovisual, Literatura | Etiquetado , , , , | Comentarios desactivados en Eu son desta terra e desta auga, intervención para a II Xornada do Día das Letras Galegas (maio de 2016)